من هرگز بلد نبودم معشوقه خوبی باشم

من هرگز بلد نبودم معشوقه خوبی باشم، چون معشوقههای خوب مدام ناخنهایشان را سوهان میکشند و با

لاکهای رنگی تزئینشان میکنند، حواسشان به پوست دستشان هست که مبادا زبر باشد و خشک، من اما

ناخنهای یکی در میان کوتاه و بلندم را هرگز سوهان نمیکشم، حتی گاهی که یکیشان میشکند خودم را لوس

نمیکنم و ناراحت نمیشوم، اضافههایش را با ناخن گیر میگیرم و بیتفاوت منتظر بلند شدنش میمانم.

خب معشوقه خوب نبودن از همین چیزها شروع میشود دیگر، از بلد نبودن خیلی کارهای دخترانه و ظریف!

مثلا فکر کن بلد نباشی جوری خط چشم بکشی که به صورتت بیاید، فقط محض تنوع یک خط کج بیندازی

پشت چشمت و ریملت را جوری بزنی که مژههایت بهم بچسبد و حوصله نداشته باشی جدایشان کنی. مدام

ماسکهای جور واجور روی صورتت نگذاری و نگران ریزش مژه و ابروهایت نباشی. اسم عطرهای مارک

و برندهای مختلف را بلد نباشی و عطر ساده قدیمیات را بزنی و عین خیالت هم نباشد! راستی یک چیز مهمتر

هم وجود دارد، اینکه بلد نباشی غذایت را اضافه بیاوری و نصفه نیمه رهایش کنی.

اصلا شاید یکی از ویژگیهای بارز معشوقههای خوب، باکلاس بودن باشد. اینکه خاکی نباشند و لباسهای اتو

کشیده و روشن بپوشند، آرام صحبت کنند، آرام بخندند! وقتی آفتاب افتاد توی چشمشان عینک بزنند و بعد که

آفتاب رفت عینک را بگذارند روی موهای مرتب و صافشان.

نه مثل من که آفتاب را برای روشنتر شدن رنگ چشمانم دوست دارم و عینکهای آفتابیام گوشه خانه خاک

میخورد، مثل انگشترها و دستبندهای مانده در صندوقچه کوچکم.

من معشوقه خوبی نیستم، چون حرفهای عاشقانهام کم و کسری زیاد دارد و خیلی چیزها همیشه کنج گلویم قایم

میشود که شیشه خاص بودنم نشکند.

اصلا خوب یا بد چه فرقی میکند، خاصیت آدمها همین است. بعضیها بلد هستند معشوقه باشند، بعضیها نه!

اما نابلدها، هم خصوصیات مخصوص خودشان را دارند، ذوق کودکانه و بیخیالی، خندههای از ته دل و

گریههای سریع، سورپرایزهای کوچک و بدون دلیل، گاهی هم پرخاشگریهای از سر دلتنگی و غم. نابلدها

رفتارهای عجیبی دارند !

من معشوقهی خوبی نیستم اما یک نفر

من را با تمام نابلدیهایم

خیلی دوست خواهد داشت ... خیلی!